เก็บเอาไว้เถิดนะ ฉันมันคนไร้ค่า ไม่คู่ควรกับความไว้ใจ
ดอกไม้สีสดสวย หอมกระจายไกลถิ่น แมลงบินมาวนตอมมากมาย
หากความรักของฉัน นั้นคือความห่วงใย อย่างให้เธอก้าวไกลพ้นแดนดงพงหนาม
อยากให้เธอมั่นจำคำที่เคยพร่ำสอน ก่อนหลับลงครั้งใดให้ฝันดีมีฝันเป็นเพื่อนยามหลับไหล
ฝันของเธอจงสีทอง คล้องด้วยพวงมาลัย ฝันของเธอลอยล่องไป ไต่ตามโค้งรุ้งเจ็ดสี
มีอนาคตงดงาม มีแก้วสามดวงในใจ มีคนเป็นห่วงเป็นใยห่มผ้าให้ยามหนาวเหน็บ
เก็บเอาไว้เถิดนะ ฉันมันคนไร้ค่า ไม่คู่ควรกับความไว้วาง
โลกใบนี้กว้างนัก พร้อมให้คนก้าวเดิน ต้องเผชิญกับปัญหาหลายอย่าง
แต่อย่าเพิ่งท้อแท้ แม้ฉันไม่เคียงข้าง อยากให้เธอเดินทางถึงที่ปรารถนา
แต่ให้เธอหันมายิ้มให้คนข้างหลัง ที่ยังเป็นกำลังใจให้รู้ว่าเธอมีสุข ฉันก็สุขเหมือนเธอ
เก็บเอาไว้เถิดนะ ฉันมันคนไร้ค่า ไม่คู่ควรกับความไว้ใจ...
..............คนไร้ค่า(คาราบาว)

วงล้อเวลา ไม่เคยอ่อนล้าหยุดลง
หมุนวนมั่นคง ดำรงอยู่ตลอดมา
ทุกยามค่ำคืน หลายคนยังคอยตื่นตา
รอแสงจากฟ้า ไล่เงามัวพร่าในใจ
ที่สุดของคน ในสายตาของพระเจ้า
ชีวิตเหน็บหนาว และช่างแสนสั้นเกินไป
คล้ายดังธุลี จากโคนหญ้าถึงปลายใบ
ลมจะพัดไป ยังแห่งหนใดไม่รู้ทิศทาง
แม้อำนาจวาสนา พาชื่อเสียงลอยเด่นไกล
ก็แค่ฝากความภาคภูมิใจ ไว้ชั่วครั้งคราว
เราเป็นเพียงผู้มาเยือนโลกใบนี้... แล้วจากไป
ไม่มีใคร ครอบครองสิ่งใด... ได้จริง
ท้ายสุดของคน ที่วนในล้อเวลา
แลกด้วยน้ำตา กับราคาของความเดียวดาย
คงไม่เนิ่นนาน ฉันจะปลดเกลียวสุดท้าย
ที่ควั่นจะคลาย และเพลงบทนี้จะไม่ยืดยาว
...............ที่สุดของคน(คาราบาว)

ร่มไทรงามยามเช้าคราวเบิกฟ้า สร้อยระย้าม่านไทรไหวอ่อนหวาน

ให้ความรื่นชื่นเย็นและเบิกบาน คุ้มภัยพาลจากกิ่งใบไม้ไทรบัง
ยามราตรีมีความหมายให้พิงพัก เข้าร่มรักถักทอก่อความหวัง

เป็นเรือนนอนผ่อนใจให้พลัง ร่มไทรยังความสดชื่นให้คืนมา
เย็นร่มไทรเพียงหนึ่งในส่วนของล้าน ไม่เปรียบปานร่มชีวีที่แน่นหนา

คือร่มเกล้าอุ่นเกศของมารดา แผ่ปกมาคราชนม์เริ่มบนครรภ์
สายโลหิตสนิทแนบแอบไอรัก แม่ฟูมฟักถนอมหวังตั้งความฝัน

ป้อนอาหารผ่านสายใจไปให้กัน รอคอยวันพบหน้ามาอิงทรวง
เห่กล่อมขวัญวันลืมตามาพบพักตร์ กระแสรักแผ่ไปอย่างใหญ่หลวง

ธารน้ำนมผสมใจแม่ทั้งดวง บำรุงเลี้ยงให้ล่วงเจริญวัย
จวบวันนี้จะกี่ปีที่ผันผ่าน ต้นรักยังแตกก้านกิ่งไสว

ผลิใบรักถักดอกบอกเยื่อใย จากหัวใจของแม่แผ่คุ้มเงา
กี่ร้อนแล้งแห้งไร้น้ำไหลหลาก ใบรักจากใจแม่ไม่เคยเฉา

ให้ความเย็นคลายร้อนผ่อนบรรเทา อบอุ่นใจคลายเศร้าทุกคราวเอย .

------------------------------------------------------------------------------------------------------

บทกลอนพระคุณแม่

แม่สละสวย สละสาว คราวอุ้มท้อง แม่ไม่ร้อง แม่ไม่บ่น แม่ทนได้
แม่เฝ้าถนอม จนครรภ์แก่ แม่เต็มใจ จะหาใคร เหมือนแม่ แพ้ทุกคน

ครบสิบเดือน เคลื่อนคลอด รอดชีวิต แม่ใกล้ชิด ลูกน้อย คอยฝึกฝน
แม่ลำบาก อย่างไร ใจแม่ทน สายเลือดข้น เต้าแม่กลั่น ปันลูกกิน

แม่ป้องริ้น ป้องไร มิให้ผ่าน แม่สงสาร ห่วงลูกยา กว่าทรัพย์สิน
แม่เห่กล่อม ยามนิทรา เป็นอาจิณ แม่ไม่ผิน แม่ไม่ผัน ทุกวันมา

ยามลูกสุข แม่สุขสม อารมณ์ชื่น ยามลูกขื่น แม่ขม ระทมกว่า
ยามลูกไข้ แม่อดนอน ร้อนอุรา ยามลูกยา อับโชค แม่โศกใจ

คราลูกหิว แม่หิวกว่า น้ำตาร่วง แม่เป็นห่วง ดิ้นรนหา เอามาให้
แม้แม่อด หมดข้าวปลา ไม่ว่าไร แม่สละได้ ลูกอิ่มแปร้ แม่ทนเอา

ใครไหนเล่า เฝ้าอบรม บ่มนิสัย แม้เติบใหญ่ ไม่ท้อถอย คอยนั่งเฝ้า
พระคุณเลิศ ลูกโศก ช่วยบรรเทา ใครไหนเล่า รักมั่นแท้ แม่ฉันเอง
---------------------------------------------------------------------------------------------------------